Frank Herbert "Dzieci Diuny"

 

Po początkowym zachwycie Kronikami Diuny przyszedł czas na zimny prysznic. Drugą część ledwo skończyłam. A trzecią... chyba tylko dlatego, że w kolejności miałam przygotowany "Gambit Królowej", jako dodatkową motywację. 

Jest dziewięć lat po ostatnich wydarzeniach, które zakończyły się odejściem Paula Muad'Diba na pustynię. Jego dzieci, przednarodzone bliźnięta, znajdują się w środku zagrywek politycznych, gdzie główną stawką jest tron Imperium, a równocześnie próbują uniknąć losu, który stał się udziałem ich ciotki, Alii. 

I właściwie to jest całe potrzebne podsumowanie książki, która ma ponad 550 stron... 

Herbert znów pokazał bardzo dużą niekonsekwencję, jeśli chodzi o prowadzenie głównych postaci. Są one przez to irytujące i zniechęcające. Chociażby lady Jessica, która w pierwszym tomie była opanowana i spostrzegawcza, bez trudu oceniała sytuacje, w których uczestniczyła, potrafiła dostrzec ukryte motywy swoich rozmówców, teraz jest jak dziecko we mgle. 

Alia... nie do końca rozumiem jej przemianę... ten wątek został poprowadzony tak niejasno i bez dbałości o chronologię wydarzeń, że ogólnie byłam zmęczona. I jak na to, że ona również była przednarodzona i nieprzeciętnie inteligentna... zrobiła się po prostu mdła. Ostatecznie zabieg się udał i przypominała osobę opętaną. Ale cały proces został opisany mocno skrótowo i bez polotu.

I w końcu sam Paul, którego tragiczny los został przypieczętowany w chwili gdy wiedział już za dużo i postanowił się wycofać, żeby uniknąć swoich wizji. Z jednej strony charyzmatyczny, a potem... nie wiem... nie przemówiło to do mnie. 

W ogóle sama koncepcja przednarodzonych mocno zmieniła swój kształt od pierwszego tomu i została poprowadzona bez większej konsekwencji. Było to mocno męczące. Ale, jak przedyskutowałam temat z mężem okazało się, że jemu ten niuans umknął. Zażartował też, że żeby się fabuła skleiła, to musiał nastąpić update systemu i początkowo przednarodzona Alia, która została obdarzona świadomościami matek wielebnych Bene Gesserit poprzez rytuał, nagle miała tych świadomości o wiele więcej i byli to wszyscy jej przodkowie. 

Dużym minusem książki był brak jakichkolwiek przygód - o tyle zyskał na tym pierwszy tom! W trzecim dominują dialogi, których nie byłam w stanie śledzić, bo ich nie rozumiałam. To, że jakieś zdanie miało zrobić wrażenie dowiadywałam się z opisu, np. "Jessica była wstrząśnięta" (a była wstrząśnięta wiele razy). 

Jedyny dobry moment książki to ostatnie 60 stron, gdzie da się to jeszcze jakoś czytać i zaczyna się dziać coś więcej niż opis stania przy oknie i patrzenia w ścianę. Natomiast reszta... heh... miałam ochotę wziąć kartkę i spisywać ile razy w książce nastąpiło tłumaczenie tym samym bohaterom koncepcji dorosłych w ciele dziecka. 

W skrócie - strasznie zmęczyła mnie ta lektura. Żałuję, że kupiłam wszystkie 6 tomów od razu, mogłam poprzestać spokojnie na dwóch. Ale kupiłam. A ponieważ obiecałam mojemu mężowi, że przeczytam WSZYSTKIE książki, które kupiłam ostatnio, to... czeka mnie jeszcze druga połowa oryginalnego cyklu. Ale będę sobie dawkować powoli... na przykład... jedną na miesiąc.